کوچولوهای ناز ما

پستی برای همسر مهربونم

rosema — Mon, 02 Nov 2009 07:02:13 GMT

اییییییییییین جمله منه .دوستت دارم خیلی زیاد

فکر کردن اصلا نمیخواد دوستت دارم خیلی زیاد

فقط واسه تو ساختمش دوستت دارم خیلی زیاد

به چشمات هم خیلی میاد.

عاشق این آهنگ کامران و هومن هستم.

الان که دارم وبلاگم رو مینویسم یه پتو رو دوشمه٬ بچه ها خوابن و حامد جونم هم از خستگی بیهوش شده .موزیک کامران و هومن رو گذاشتم و گوش میکنم . یه قورتی هم به چایی داغم میزنم و تو این دفتر دلتنگیهام مینویسم هر چی که دلم میخواد بگه.

خدا جون چقدر به من انرژی دادی مرسی ازت ممنونم!. چقدر این لحظاتی که فقط خودم و خودم ٬ رو دوست دارم و حال می کنم. خیلی خوبه که آدم بتونه یه وقتهایی از روزهای پر تلاطم و کار و به تنهاییهای خودش اختصاص بده. این کار به من راست راستی انرژی میده.

مثلا بیدار موندم یه کمی درس بخونم. ولی دلم نیامد این وبلاگ عزیزم رو اینجوری بی حمایت بگذارم و آپش نکنم. میدونم که خیلی دیر به دیر مینویسم و تقریبا همه دوستای عزیزم از اینجا نا امید شدن و بهم سر هم نمی زنن. ولی گله ای هم ندارم چون من هم بهشون سر نمیزنم. دوست خوبی نیستم.خودم میدونم . فقط گفتن اینکه به یادتون هستم که کافی نیست. باید بری به دوستت سر بزنی . حالی بپرسی.میدونم . ولی چه کنم که شبانه روز فقط ۲۴ ساعته . ای کاش ۴۸ ساعت بود.

اینجا رو مینویسم برای دلم. برای دختر گلم. برای پسر عزیزم. و همسر مهربونم.

امروز برای همسر مهربونم مینویسم. که هر چقدر براش بنویسم و بگم بازم کم و کم و کمه.

غروب یکشنبه ٬ بعد یک روز سرگرمی من با کار خونه و تلفن بازی با ایران و چت با دوستا و رفتن تو فیس بوک............

بچه ها خودشون دیگه با هم بازی میکنن و قادرن ساعتها بدون اینکه مامان مامان کنن.سر همدیگرو گرم کنن و بلند بلند بخندن و کیف کنن.

"سنگ صبور من " هم با اون صبوری و سکوتش که فقط خدا میدونه توی اون دل بزرگ و سبزش چی میگذره یک گوشه خودش رو با کامپیوترش مشغول کرده تا خانوم تیز حساسش حتی از نگاهش نخونه که تو دلش چیزی میگذره.

عزیز دلم فکر میکنی که من نمیفهمم؟! فکر میکنی من میخندم و میخندونمت از هیچی خبر ندارم؟!!!!

دارم . خوب هم دارم.

فقط میخوام که احساساتت رو تشدید نکنم . میخوام سرت رو با حرفام گرم کنم که اینقدر ذهنت رو آشفته نکنی.

وقتی تو ماشین دور میزدیم که بچه ها مثلا بخوابن بعد بریم خونه٬ یاد اون روزهای نامزدیمون افتادم که چقدر باهم تو ماشین دور میزدیم که دیر برسیم خونه. چقدر همدیگر رو کمتر میشناختیم. چقدر تو دلامون دلهره بود . چقدر تو دلامون سوال بود. از همدیگر ؟ از آینده؟از..............؟فقط به همدیگر فکر میکردیم.

حالا جیه تو دلامون؟ ............ تو دل من که هنوزم تویی؟ چرا دروغ بگم! بچه ها هم هستن.

وقتی که ایران و همه کس و کار و رفقا و خانواده و .. رو گذاشتم و با تو اومدم. فقط به امید خدا و تو اومدم.

تنها تکیه گاهم ٬ تنها امیدم٬ تنها عشقم تو بودی و هستی عزیزم. اگه بهت کم میگم٬ اگه وقت نمکنم مثل سابق بهت برسم٬ به این معنی نیست که این چیزها کم شده. بیشتر هم شده . تازه یه چیزهایی به اونها اضافه هم شده. وابستگی و اعتماد و ایمان.

پس عزیزم ! میخوام بدونی که چقدر دوستت دارم و خواهم داشت . همیشه به وجودت افتخار میکنم.و همیشه پیشت و پابه پای تو هستم.تو تکیه گاه منی.همه چیز من.

خوب دیگه دیر وقته ٬برم دیگه بخوابم که ساعت ۲:۰۰ شد٬ فردا صبح نمیتونم از خواب بیدار بشم.

همه رو به خدا میسپارم. از خدا هم عشق و محبت بیشتر و بیشتر برای عشاق میخوام.

rosema — Thu, 20 Aug 2009 04:25:57 GMT

سلام به دوستای خوبم و وبلاگ خاک خورده ام

خیلی وقت بود که ننوشتم ولی خیلی دلم میخواست بیام و بنویسم.خیلی وقتهام پر بود این فیس بوک حسابی ما رو مشغول خودش کرده. ولی خداییش اینجا رو هرگز فراموش نخواهم کرد.

از کجا بگم ؟ از خودم یا بچه ها؟! بچه ها که قربون جفتشون برم روز به روز شیرین تر و با نمک تر میشن .عاشق همه شیطونیی هاشونم که هر روز مدلش فرق میکنه. البته بگم ها یه روزهایی هم واقعا کم میارم.

رایان عزیزم ۱۲ روز دیگه سه سالش میشه. آره سه ساله کی باورش میشه؟ انگار همین دیروز بود که از حاملگیم توی وبلاگ مینوشتم و از اشتیاق اینکه بچه ام چه شکلیه شبها خوابم نمی برد.

رز خوشگلم هم هر روز خوشگل تر و خانوم تر میشه و ۳۹ روز دیگه ۵ سالش میشه. پنج ساله که خدا این هدیه قشنگ رو به من و باباش هدیه کرد و رنگ زندگی ما رو رنگین کمانی کرد.

دختر پنج ساله مامان حالا دیگه شبها برای مامانش کتاب داستان میخونه. یه وقتهایی هم داداشیشو بغلش رو مبل مینشونه و اینقدر براش کتاب میخونه تا داداشش خوابش ببره.

باورم نمیشد که به این سرعت با سواد بشه. من خودم دوم دبستان بودم که روان میتونستم کتاب بخونم یعنی چهار سال از سن فعلی رز بزرگ تر بودم.

رایان دیگه حسابی با اون زبون شیرینش بلبل زبونی میکنه و کاملا فارسی و اینگلیسی صحبت میکنه.شخصیت خاصی داره و فقط از وجودش آرامش میگیرم. خدا با دادن این هدیه قشنگ هم به خونمون آرامش رو عطا کرد.

مونا هم داره به این دوتا سر کله میزنه و کیف میکنه.گاهی وقتها هم به قول رز قاط میزنه.

دو هفته دیگه مدارس باز میشن و تابستون کوتاهمون تموم میشه. کلی از تابستون استفاده کردیم ازتمام روزهای آفتابی و قشنگش.

زندگی زیباست

rosema — Wed, 22 Apr 2009 03:59:56 GMT

من اومدم با کلی نشاط و زندگی و حیات

امتحانم رو دادم و تقریبا با نمره عالی قبول شدم برای ترم دیگه هم courseبرداشتم. به عبارتی تابستونم رو......... خراب کردم.

بچه ها الحمدالله خوب و سرحالند و هیچ جای نگرانی برای مامان نگذاشتن. مرسی خدا جون. امسال زمستون هیچکدون زیاد مریض نشدن. خداجون شکرت.

از هفته پیش هم ورزش رو شروع کردم که اضافه وزنها رو اگه خدا بخواد کم کنم. فعلا که ذوق زده ام هر روز دارم میرم حالا ببینیم کی حامد از بچه نگه داشتن خسته میشه یا اینکه خودم کی به روغن سوزی بیافتم.

وضع روحی خوبه و به نظر میرسه که دارم بر میگردم به قدرت و شخصیتی که قبلا داشتم و توغربت از دستش داده بودم. خوب تقریبا میشه گفت سه سال طول کشید. البته انتظاری هم بیشتر از این نمیرفت. با روحیه حساس من و غربت و دو تا زایمان پشت هم و تنهایی بزرگ کردن این فرشته کوچولوها و............. هزار تا چیز دیگه که فوت پدر از همه سخت تر بود تحملش.

حالا دیگه goalدارم. و این خودش بزرگترین نعمته. زندگی بدون هدف برای آدمی که همیشه هدفمند بوده خیلی سخته.

مرسی همسرم عزیزم که اینقدر با بالا شدنهای من از کوره در نرفتی و جا خالی نکردی و همیشه حمایتم کردی. مرسی خدا جون که همیشه با هام بودی حتی وقتی که فکر میکردم دیگه باهام نیستی. مرسی فرشته های خوشگلم که در بدترین حال و روزهای زندگیم بهترین انگیزه برای ادامه زندگی و مبارزه با سختی هام بودید.

امسال سال خوبی رو شروع کردیم و آرزو میکنم برای همه سال خوبی باشه

عید مبارکی

rosema — Thu, 26 Mar 2009 13:13:47 GMT

سال نو مبارک

حال و هوای دمدم دمدی بهار

rosema — Sat, 14 Mar 2009 04:15:13 GMT

سلام به دوستای خوب وبلاگیم

نمیدونم که از کجا و از کی بنویسم.! از خودم و کارام ؟و دنیای شلوغ و پرحیاهوم؟یا از این کوچولوهای ناز نازی و دنیای هر روز قشنگ تر از دیروزشون.اینجا نوشتن رو دوست دارم بهم آرامش میده.

کوچولوهام دارن بزرگ میشن . گاهی میخوام زمان رو نگه دارم و نگذارم به این سرعت سپری بشه. نمیخوام به این سرعت این لحظات قشنگ رو از دست بدم ولی افسوس که نمیشه. دنیای پاک و معصوم این فرشته های زمینی خیلی قشنگه . وقتی تو دنیاشون خودم رو رها میکنم به یه آرامشی میرسم که هیچ چیز ی قادر نیست اون آرامش رو بهم بده. خوشحالم ازاینکه میدونم و از تک تک لحظاتشون لذت میبرم و جایی برای افسوس آینده نمیگذارم.

رز برای خودش شیطون بلایی شده که دنیامون رو پر از شور و حرارت و هیجان میکنه . از همون دختر بچه های بلبل زبون بامزه که همیشه آرزوی داشتنش رو داشتم. رایان هم که با معصومیت و مظلومیتش قلب همگیمون نوازش میده.خودش هم خوب میفهمه و میدونه که چقدر همه دوستش دارن.

امروز رایان برای اولین بار از روی صندلی پرید پایین و کلی هیجان شده بود و خوشحالی میکرد. رز هم خیلی خوشحال بود همش میگفت من یادش دادم من یادش دادم.خدایشش هم اون یادش داد . هی بهش میگفت نترس رایان منو ببین منو ببین!!!!!!!!!!!!

از خودم بگم که دلم داره میترکه برای ایران و عید ایران و داداشام. دوساله ندیدمشون بخصوص دلم برای داداش کوچیکه خیلی خیلی تنگ شده. یه جورایی هم دم عید خاطره فوت پدرم برام تداعی میشه و خیلی ناراحت میشم و دلشوره میگیرم. امیدوارم که سال جدید برای همه سال خوب و با برکت و سلامتی باشه .

عیب نداره همیشه وقتی متلاطم هستم بعدش یه آرامش قشنگی میگیرم که وقتی بهش فکر میکنم دوران متلاطم رو بهتر تحمل میکنم.

یه وقتهایی زندگی بچه ها و روش زندگیشون رو برای خودم الگو قرار میدم. که چه جوری از لحظه هاشون لذت میبرن. جالبه نه؟! همه ما هم یه زمانی اینجوری بودیم. با بزرگ شدنمون خیلی چیزها عوض میشه و شده.و کمتر میتونیم از لحظه هامون لذت ببریم . یا به فکر آینده هستیم یا اینکه هول و اظطراب زمان حال رو داریم یا افسوس گذشته.

آگاه به همه این موضوعات سعی میکنم لحظه هام رو اینجوری از دست ندم ولی گاهی اوقات کنترل ا ز دستم خارج میشه و دچار اظطراب و نگرانی میشم.

تعطیلات مارچ مون از فردا شروع میشه تا 10 روز دیگه امیدوارم که بتونم یه کم درس بخونم تو این تعطیلات.

راستی امتحات میان ترمم رو خیلی خوب دادم و کلاس ها هم خوب پیش میره .خیلی خوشحال و راضی هستم از کاری که کردم .ناگفته نمونه که پوستم هم حسابی کنده میشه ولی عیب نداره عوضش اون احساس مفید بودن گمشده ام رو دارم پیدا میکنم.

دوستتون دارم

rosema — Sun, 01 Feb 2009 02:42:02 GMT

چقدر از اون روزها میگذره!!!!!!!!! یادش بخیر چقدر با شادکامی و تنهاییهام بچه ام رو بغلم میگرفتم و دست و دلم براش میلرزید که نکنه خطایی کنم تا بعدا خودم رو نبخشم. چقدر آرزو میکردم که باهاش بشنیم حرف بزنم و وقتی با اون چشمهای سبز قشنگش تو چشمام نگاه میکنه مخاطب بکطرفه نباشم

حالا با همون چشمهای قشنگ و سبزش به چشمام خیره میشه و بغلم میکنه و میگه: مامان میدونی چقدر دوستت دارممممممممم؟ میگم: نه مامان چقدر؟ با اون صدای بچه گونه و قشنگش میگه: سیزدههههههههههههه تااااااااااااااااا.

امروز موندم خونه درس بخونم و رزی با باباش رفته اسکیت بعد چهارمین جلسه. با ذوق و شوق دویده تو : ماماننننننننننننن کجایی بیا برات سوپرایز دارممممممممممممم.

از بالا دویدم چی مامان؟

میدونی امروز من رو از گروه نارنجی فرستادن گروه قرمز میدونی یعنی چیییییییییییییییییییی؟

نه مامان یعنی چی؟

یعنی اینکه من دیگه با کسانی هستم که اسکیت بلدن. مرسی مرسی که من گفتم نمیرم اسکیت تو من رو فرستادی امروز.از ذوقش چشماش برق می زد و با تمام قدرتش داد میزد.دیدی مامان برای این بود که میخوردم زمین give up نکردم.

آره دخترم آفرین بهت افتخار میکنم. مامان تو هم مثل من give up نکنی ها هر چقدر هم خوردی زمین عیب نداره.

تو دلم گفتم مامانت already give upکرده !!!!! تو درسش.

شبها موقع خواب بهم میگه مامان میشه باهم یه کمی صحبت کنیم؟

راجب چی دخترم؟

بچه گیهاتتتتتتتتتتت.

امشب که داشتم راجب بچه گی هام میگفتم یه هو توی دماغم میخوارید دماغم رو خوارونم. بهم میگه :

ایییییییییییی مامان انگشت تو دماغت نکن.

کلی خندیدم.

دوستت دارم دختر گلم.

گزارش این چند وقت که تاخیر داشتم

rosema — Sun, 25 Jan 2009 03:53:13 GMT

سلام به دوستای خوبم و به وبلاگ خاک خورده عزیزم

خیلی اتفاقها قرار بود بیافته و نیافتاد و در عوض یه چیزی که قرار بود اتفاق نیافته افتاد. جالب نیست؟

کارهایی که قرار بود اتفاق بیافته و نیافتاد. یه دوره آموزش شش ماه برای خارجی هایکه مدرک لیسانس یا فوق لیسانس تو رشته های education, social science,social worker دارنددولت تدارک دیده که فقط ۳ دوره ارائه میشه . یه دوره پارسال بود یه دوره امسال و یه دوره سال دیگه است که چون دوره اش در دانشگاه بود و مجانی خیلی خواهان داشت درضمن این امکان رو میداد ۳ روز در هفته هم کار کنیم .به نظرم اومد که بهترین فرصت برای منه و براش اقدام کردم و البته که کلی هم کارهای جانب درکنارش داشت و مصا حبه و .... که فقط هر دوره ۱۵ نفر رو قبول میکردند. که بگذریم که من با چه بدبختی برای بچه ها یکشون مهد پیدا کردم و رز رو هم دو روز قرار بود یکی از دوستام لطف کنه اون دو روز که مدرسه نمیره نگه داره.کوتاهش کنم داستان رو نهایتا من انتخاب شدم ولی به دلایلی که اون هم داستان داره قبول نکردم برم و نرفتم .در عوض تصمیم گرفتم پارت تایم برم کالج و رشته Human Resource بخونم.( چرا؟) داستانش خیلی طولانیه.

هفته پیش سه شنبه دومین جلسه اش بود و هقته قبلش هم اولین جلسه اش شبها ساعت ۶:۳۰ تا ۱۰:۰۰ کلاسمون تشکیل میشه .جوجه ها پیش حامد میمونن و من میرم کلاس .

فقط خدا میدونه اولین جلسه ایکه رفتم سر کلاس چه حالی داشتم حسابی کم آورده بودم . ۲۷ زن کانادایی همه با لهجهای بسیار غلیظ و مثل بلبل بل بل میکردن کلی دلم برای خودم سوخت. دانش کم نمی آوردم ولی بل بل نمیتونستم بکنم و پیش اونها عرض اندام بکنم. بعدش که خودم رو معرفی کردم و استاده بهم گفت که باید به خودم افتخار کنم که از پارسال زبان یاد گرفتم و الان در کنار اونها هستم.اونجوری میگفت به من یه کمی اعتماد بنفس بده . شاید فهمیده بود که من کم آوردم. یه کم به خودم اومدم. بهم گفت هیج کدوم از ما ها کاری که تو کردی نکردیم.آخه من دیگه خیلی پررو هستم تازه یاد گرفتم یه کم گلیمم رو از آب بکشم بیرون رفتم کالج قاطی مدیرها وHuman Resoursها... شدم . ولی بعد خوندن ۱۰۰ صفحه اول کتاب و دادن assinmentamکه ۵ نمره داشت کلی به خودم اعتماد پیدا کردم. ولی چه درس خوندنی شبها از ساعت ۹:۰۰ میخوابم تا ۱۲:۰۰ و از ساعت ۱۲:۰۰ پا میشم درس میخونم تا ۴:۰۰ .

از این ور هم کلاس زبان های صبح تا ظهر ساعت ۳:۰۰ رو میرم. یه وقتهایی واقعا کم میارم و خیلی خسته میشم.ولی فکر میکنم یه کمیover dozeمیشم.

از رزی و رایان بگم. اون جیگرها هیچ تغییری در روال زندگیشون بو جود نیامده جز اینکه شبهای سه شنبه مامان باهاشون نمیخوابه. یه جورهایی نرفتن فول تایم اون دوره ۶ ماهه هم به خاطر اونها شد. بگذریم که منتی به سر اونها ندارم چون اونه چه گناهی دارن مامانشون سر پیری معرکه گیریش گرفته.؟!

روزهای چهارشنبه هر دوشون میرن کلاس رقص . رزی باله و رایان yaba daba danceیه چیزی از خودشون در آوردن ( کلاس رایان رو میگم) ولی روی هم رفته بد نیست رایان رو حسابی سرگرم میکنه و یاد میگره که چه جوری از گروه پیروی کنه و تقلید کنه و کارهای که معلم میگه انجام بده . کلاس رزی اساسی تره و باله است .خودش هم خیلی علاقه داره. شنبه ها هم کلاس اسکیت روی یخ گذاشتیم که دو جلسه اول اینقدر بچه ام خورده بود زمین بهم میگفت : مامان جون دوست ندارم نمیرم. اولها دوست داشتم ولی حالا نه .کلی تشویق و وعده و وعید که خدا رو شکر امروز کل یکساعت رو همش رو یخ ایستاده بود و کم کم قدم بر میداشت و سر میخورد.خیلی خوشحال بود که دیگه نمی افته و کلی به من و باباش دست تکون میداد و خوشحالی میکرد.

خدا روشکر خیلی خیلی با همدیگه خوب بازی میکنن و خیلی بهم وابسته شدن . کم کم خستگی های اون گذشته دار ه از جونم در میاد.

وقتی صدای خنده ها و بازیهاشون رو میشنوم وقتی بدو بدو هاشون رو میبینم و جیق های از ته دل که نشان شادی و هیجانشون رو میشنوم فقط شکر میکنم خدا رو و برای همه بچه ها دنیا از خدا سلامتی میخوام همچنین برای جوجه های خودم.

راستی به نظرتون دوام میارم که یکسال و نیم این دوره Human Resourceرو بخونم .؟ یا نه؟

به قول اینجاییها Let see. خدا هم برزگه و کمک میکنه.

rosema — Wed, 17 Dec 2008 04:09:35 GMT

روی مبل نشستم و از پنجره به بارش آروم آروم برفها که از آسمون بروی زمین میبارند تماشا میکنم.بچه ها هر دوشون مثل دو تا فرشته کوچولو خوابیدن و همسر عزیزم هم فکر کنم کنار رایان خوابش برده چون که به قرار گاه نیومده.قرارگاهمون بعد خوابوندن بچهها پایین روی مبل روبروی تلویزیونه ٬ دوتا چایی گرم و یه فیلم.

تازگیها انگار بیشتر یاد گرفتم که چه جوری از وجود هر چیزی لذت ببرم.قبل از این هم لذت میبرم ولی تازگیها ساعتها مینشینم و بازی قشنگشون و حرف زدن ها و حرکات معصو مانه و شیرینش رو نگاه میکنم و واقعا لذت میبرم و با خودم فکر میکنم که اگر این کوچولوهای ناز بزرگ بشن چقدر دلم برای این لحظات قشنگ پر خواهد کشید. برای همین تک تک اینها رو تو ذهنم ظبط مکنم .

از کلک زدن های رز کوچولو که خودش رو تو دل مامیش بیشتر جا کنه..

کپی کردن های رایان هر چی رز میگه بلافاصله اونهم ادای رز رو در میاره

از NO ROSEI گفتن های رایان که در کمال مظلومی و معصومی میخواهد نقش بچه های خشن رو بازی کنه و اصلا بهش نمییاد.

به عزیز جونم گفتن های رزی که نمیدونم ازکجا این کلمه رو یاد گرفتته!( چون اصولا من میگم عزیز دلم نه جونم).

عشگ ( عشق) گفتن های هر دوشون که وقتی مگم عشق کی هستید؟ هر دوشون بهم نگاه میکنن و میگن: اسم همدیگر رو میگن و بلند میخندن که من بگم :اااااااااااااااااااااا ٬ عشق مامان نیستید؟!

رز:عشگ رایان

رایان: عشگ رزی

داره یه تغییرهایی تو زندگیم ایجاد میشه که میتونه با شجاعت تمام اعتراف کنم یه کم ازشون میترسم.

همیشه همینجوری بودم از تغییر های بزرگ تو زندگیم میترسیدم ولی نه به این معنی که هیچ وقت سراغشون نرم همیشه هم به سمتشون رفتم و بعد از اینکه به سمتشون رفتم خوشحال شدم ٬ امیدوارم که از این یکی هم پشیمون نشم و بعدا خوشحال بشم . البته خیلی خیلی راجبش فکر کردم ولی فکر کنم که دارم کار درستی میکنم.

میدونید از اینکه آرامش زندگیم بهم بخوره میترسم. از اینکه به بچه هام نتونم اونجور که باید برسم میترسم.از اینکه دوباره اونجوری بشم( چشمام .....) میترسم چون دکتر بهم گفته نباید هیچ جوری بهت فشار بیاد یا اینکه استرس بهت وارد بشه.

ولی چیکار کنم نمیتونم بشینم و از ترس این چیزها هیچ قدمی برندارم بلاخره باید از یه جایی و یه زمانی یه قدمی بر دارم که فکر میکنم الان وقتشه.

باید برم که صدای رایان میاد الان حامد رو بیدار میکنه

خبرگزاری پاییزی

rosema — Mon, 01 Dec 2008 01:54:13 GMT

سلام به دوستای محازی و غیر مجازی خوبم

خیلی وقت بود دلم میخواست وبلاگم رو بنویسم .خاطراتی که بهتر بود به روز ثبت میشد ولی متاسفانه نشد . دوست داشتم همشون رو با احساسی که در اون لحظات داشتم مینوشتم و وقتی به آرشیو وبلاگم بر میگشتم همشون یاد آور لحظات خوش دورانم میشدن، ولی نشد. آه ! چه کیفی داره وقتی آرشیو دو یا سه سال پیش رو میخونم .پرواز میکنم به اون دوران و از اینکه همه رو ثبت کردم خیلی خوشحال میشم. تا ساعتها به اون موقع ها فکر میکنم.

حالا یه مشروحی از اخبار پاییزی دارم و بعد از این بچه خوبی میشم و سعی میکنم هفتگی آپ کنم تا بعدا خودم رو سرزنش نکنم.

هالووین و جشن هالووین :

،رز کوچولوی نازمون ، پرنسس شده بود و رایان عزیزم ،شیر. مامان به انتخاب رزی، سیندرلا و بابا پادشاه. بعد هم جایزه بهترین لباس جشن هالووین مدرسه رز به خانواده ما داده شد.خوردنی های هالویین که هر کدومشون یه کیسه پر شکلات و خوردنی جمع کرده بودن.

مدرسه و مدرسه بازی مونا و کلاس زبان و پرو مود شدن به کلاس بالاتر .کلی لذت از این که دیگه هر جا و هر جوری که دلت میخواد ،بل بل کردن. من هم عشق بل بل کردن .دیگه خدا به داد این بیچاره ها برسه. نمیگم زبانم خیلی خوب شده ولی اینقدر خوب شده که وقتی یه کانادایی داره جریان سرطان همسرش رو برام تعریف میکنه نهایتا از مریضی هلاک شد مرد، نمیگم : اییییییی چه جالب!

داستان تولدم و سوپرایز شدن تولدم .

شوهر عزیزم با فرشته کوچولوهام برام یه سوپرایز پارتی اساسی تدارک دیده بودن . یکی از بهترین سالروزهای تولدبود . اگه از کادوهای خوب و خوشحال کننده بگذریم از سوپرایزش دیگه نمیشه گذشت واقعا چسبید.

وقتی شب ساعت ۹:۰۰ از فیزیوتراپی برگشتم. بعداز یک روز خسته کننده وکلی کار در طول روز و بدو بدو ، دیدم تمام چراغها خاموشه .با خودم فکر کردم چه خوب حامد بچه ها رو خوابونده حالا میتونیم دوتایی با هم بشینیم یه کم استراحت کنیم و اگه حامد یادش بود یه کادویی هم بگیرم و ..یه خلوتی بکنیم........ که ناگهان موزیک و آهنگ تولد تولد و بچه ها لباس پوشیده از زیر میز بپرن بیرون و چراغها روشن بشه و ووووووو ددد برقص حالا نرقص کی برقص! رز و رایان .رز با لباس عروس و رایان با جلیقه و پاپیون . حامد هم کراوات و ....خلاصه مثل یه تولد حسابی ولی چهار نفره. نقاشی قشنگ رز روی کادوی تولدم که روش نوشته I LOVE YOU MOMفراموش نکردنی بود و کلی بغل و بوس و بوس بازی و ............... خیلی خیلی خوب بود.

برنامه های اخیر هم کریسمس و کریسمس بازی .

ذوق و شوق خرید درخت کریسمس. اینقدر من و بچه ها ذوق زده هستیم که نگو . من که انگار جشن خودمونه . هیجان زده شدم از بچه ها بیشتر . شیرینی ها مختلف کریسمس رو میپزم . دکور برای درخت درست میکنم . لباس کریسمس زرشکی مشکی برای بچه ها خریدم خلاصه با این چیزها سر خودمون رو گرم میکنیم همراه شادی این کاناداییها ما هم حسابی به خودمون خوش میگذرونیم و شادی میکنیم.کریسمس پارتی شرکت حامد اینا که برای بچه ها بود و سانتا براشون کادوهای قشنگی داد و کلی خوشحال شدن.

درکنار این اتفاقها من هم یه کارهایی دارم انجام میدم که نتیجه اش در عرض یکی دو هفته آینده معلوم میشه آیا شدنیه یا نه؟!!!! سپردم دست خدا، اگه به خیر و صلاحمه جور شه اگه نه که نشه . فعلا ممعلوم نیست اگه معلوم شد حتما تو وبلاگم مینویسم چون برام خیلی مهمه.

این ماههای نومبر و دسمبر و ژانویه رو خیلی دوست دارم برای اینکه از تولد خودم شروع و تولد حامد شب یلدا و سالگرد ازدواجمون اول ژانویه ختم میشه.هنوز برای تولد حامد هیچ فکری نکردم که چی بخرم و جیکار کنم . همینطور سالگرد ازدواجمون . اصلا باورم نمیشه که امسال هشتمین سالگردمون رو به امید خدا جشن میگیریم.

همه دوستای خوبم رو به خدا میسپارم. شادو خرم باشید.

پاییز

rosema — Sun, 12 Oct 2008 04:28:16 GMT

کم کم رنگ درختها داره یادم میندازه که یک سال دیگه بزرگ شدم . عاشق فصل پاییزم . نمیدونم شاید برای اینکه تولدم تو فصل پاییزه.فصل پاییز استان Ontario هم که حرف نداره. کلی توریست برای دیدن این فصل به اینجا میاین .بخاطر تنوع درختان زیادی که اینجا هست همه جا مثل تابلوی نقاشی میشه.

وقتی از پنجره بیرون رو نگاه میکنم درخت همسایه با برگهای زرشکی رنگش من رو به خودم میاره. یادم میاد اون موقع ها وقتی ازدواج نکرده بودم وقتی سریال آنشرلی رو میدیدم با خودم میگفتم : من اینجا بمون نیستم ٬ یه روزی از ایران میرم و تو تنهاییهام خودم رو پیدا میکنم. من عاشق طبیعتم . میرم جایی که طبیعت قشنگی داشته باشه. بعد با خودم میگفتم : نه بابا باز یه سریال دیدی احساساتی شدی؟ چرا فکر میکنی که همیشه یه چیزی غیر از این که هستی میشی؟

الان از اون روزها سالهای سال میگذره. هزار بار بالا و پایین .هزار فکر و هدف و پیچ و خم و تغییر جهت. نهایت اینجا! همون جایی که تو دوره نوجوانی فکرش رو میکردم.راست که میگن ضمیر نا خودآگآّّه آدمهاست که آینده رو برای ما رقم میزنه.

احساس میکنم تازه گیها خیلی غر غرو شدم . چیزی که هیچ وقت فکرش رو نمیکردم دچارش بشم. ولی آدمیزاده دیگه.!

با خودم یه تصمیم هایی گرفتم امیدوارم بتونم پیاده اش کنم. فعلا سه چهار روزه که با تسلط کامل تونستم اجرا کنم ٬ حالا ببینم که چقدر موفقم بعد اعلامش میکنم.

از خوشگلای نازم بگم:

رایان که حسابی حرف میزنه و خیلی خیلی شیرین. راه میره میگه : مامان مامان بوس کنم ؟ بغل کنم؟

صورت نرمش رو میچسبونه به صورتم و دستهای کوچولوش رو دور گردنم و بوسم میکنه.( واییییییییییییی خدا جونم چه کیفی داره٬ دستت درد نکنه خدا جونممممممممممم).

فرشته کوچولو هم امروز صبح برام نون کره مربا درست کرده و میگه: مامان جون بخور! دیگه ماشاالله بزرگ شدم ٬ آخه چهار سالم شده . ببین چه دختری شدم!!!!! بعد هم یه دلقمه برای بابا جونش و بعد هم برای به قول خودش داداشیش.( خدا جون بازم شکرتتتتتتتتتتتتت).

همین چیزهاست که باعث شده یک سال دیگه صبر کنم رایان سه ساله بشه بعد برم سر کار یا سراغ کالج و دانشگاه و این حرفها......................

خدایش حیف نیست این روزهای قشنگ تکرار نشدنی رو آدم از دست بده؟! به چه قیمتی ؟! به قیمت چند سال سابقه کار ؟

نمیدونم شاید هم اشتباه میکنم؟! ولی هر وقت این سوالها رو از خودم می پرسم همیشه به یه جواب میرسم. البته که تو زندگی ٬ هر کسی یه جوری ارضا میشه. خیلی وقتها ٬ خیلی از آدمها با این چیزهایی که من حال میکنم و عمرم رو به پاشون میگذارم ٬ حال نمیکنن و شاید به نظرشون کار من بیهوده و عبث باشه . ولی مهم اینکه هر کس با کاری که میکنه شاد باشه.این به این معنی نیست که من همیشه شادم و راضی . من هم گاهی که به شک و تردید و دودلی میرسم یا خسته میشم " غر غرو" میشم که بالا راجبش صحبت کردم.

خوب٬ دلم خیلی میخواست بنویسم .خیلی وقت بود که ننوشته بودم امشب یه فرصتی کردم .

برم یه کمی به وبلاگ دوستای خوبم سر بزنم که دلم برای همشون تنگ شده.

بای بای